Nuri Çolakoğlu, gazetecilikten siyasete Altan Öymen’i yazdı

Altan Öymen’in vefat haberi gazeteci milletini derinden üzdü. Altan Abi’yi 93 yaşında hâlâ mitinglerinde, toplantılarında görmeyi yadırgamayan, görmeyi bekleyen CHP’lileri de.
Altan Abi ile bu meslekte çok kişinin hayatından geçti, iz bıraktı.
12 Mart rejiminin son günleriydi bunun hatırı sayılır bir kısmını Ankara, Mamak askeri cezaevinde çekmiştim. Bülent Ecevit’in 1974’te af çıkarttı, biz de dışarı çıktık.
Durmadık, İstanbul’a gidip bu defa Aydınlık haftalık dergiyi çıkartmaya başladık. 10 Ocak 1975 akşamı İstanbul Birinci Şube polisleri geldi, bizi armut gibi topladı. Önce Paşakapısı cezaevine sevk etti. Yeni af çıktığı için cezaevi bomboştu orada kendi hayatımızı yaşadık. Sonra eski et kamyonundan bozma bir otobüsle tıngır mıngır Ankara kapalı cezaevine yollandık. 6-7 ay da orada yattık.

Tanışma Mamak cezaevinde

Tutukluluk halimiz kaldırılınca döndüğüm İstanbul’da ne yapacağımı düşünürken, çat kapı avukatım (Büyük hukukçu, tanımaktan onur duyduğum) Orhan Apaydın‘la Türkiye’nin gelmiş geçmiş en büyük yazarı Yaşar Kemal birlikte çıka geldiler. “Ne yapıyorsun?” dediler. Boş oturduğumu söyledim. “Olmaz” dediler; “Yarın seni götürüyoruz”. “Nereye götürüyorsunuz?” Beni Altan Öymen‘le tanıştıracaklarını söylediler. Dedim ben Altan Öymen’i cezaevinden tanıyorum.
Altan Abi de saçma sapan bir komployla, yanında yayıncı Erdal Öz‘le beraber, Sofya’ya uçak kaçırma suçundan gözaltına alınmış bizim dış koğuşunun bir parçasını oluşturan küçücük bir hücreye atılmıştı. Aramızda konuşmak yasaktı. Fakat benimle beraber kalan birçok renkli isimden bir tanesi de zekâ küpü Uğur Mumcu idi. Konuşamıyorduk ama yaz ayları sıcak olduğu için kapılar karşılıklı açıktı. Uğur ilkokuldayken yaptığımız kâğıttan uçaklar yapıyor, üstüne Sofya uçağı yazıyor karşıdaki koğuşta Altan Abilere yolluyordu. Bu bizim en çok güldüğümüz, eğlendiğimiz işlerden biriydi. Netice itibari ile o dönem bitti çıktık tabii, o ayrı bir hikâye.

Anka ajansı kuruluyor

Orhan Abi ile Yaşar Abi bana iş bulmayı kendilerine iş edinmişler. O sırada da sevgili Altan Abi Anka ajansını kurduğu için, ben de geçmişte TRT’de dış haberlerde çalıştığım için bizi birbirimize yakıştırmışlar. Beni aldılar Altan Abinin evine götürdüler, kucaklaştık, şakalaştık. Altan Abi, “Ben” dedi “Anka ajansını kurdum, Alman DPA ajansına da abone olduk, onların Türkiye temsilcisi olduk. Hem Türkiye’den haber yapacağız hem oradan gelen haberleri Terex‘le tercüme edip Türk basınına dağıtacağız abonelerimize. Yapar mısın?”
“Yaparım” dedim. “Bir işimiz daha var” dedi; “Alman WDR radyosuna da her gün Türkiye’den 5 dakikalık bir haber bülteni yapıyor ve telefonla iletiyorduk. Onlar da Almanya’da yayınlıyorlardı “Türkiye’de bugün neler oldu” diye. Altan Abi bu iki işi bana ihale etti ben de İstanbul’dan kalktım Ankara’ya gittim. O zaman ofisimiz, rahmetli Adem Yavuz’un adını taşıyan sokaktaydı. Çok güzel geniş bir daireydi ön tarafta Teoman Erel, Uğur Mumcu bütün arkadaşlar oturuyorduk.

İş görüşmeleri mutfakta

Altan Öymen’in odası yoktu. Altan Abi önemli görüşmeleri mutfakta yapardı. Misafiri mutfakta kabul eder, kapıyı kapatır orada sohbet ederlerdi.
Sonra işler büyüdü, abone sayısı arttı Kızılay’dan Çankaya’ya Portakal Çiçeği sokağa taşındık. Müthiş bir zeka belirtisi olarak evinin arkasındaki apartmanın alt katını Anka Ajansı‘nın ofisi yapmıştı. Sabah kalkar kahvaltısını eder, dört adımda ofise gelirdi. Her an her şeyi konuşurduk sohbet ederdik,
Anlatılacak çok şey var da en komik şeylerden birini anlatayım: 1977 seçimleri geliyor bizler acar gazeteciler olarak hepimiz araziye yayılmışız. Ecevit’in iktidara geleceği belli. Kimleri kontenjan senatörü yapacak, kimlere görev verecek onu bulmaya çalışıyoruz. Büyük odada Eşref Erdem, Ali Polat, Derya Sazak, Uğur Mumcu, Murat Demiray hep beraber konuşuyoruz.
Bir telefon çaldı. Altan Abi açtı telefonu. “Bir saniye, bana müsaade” dedi, telefonu arka odaya bağlattı. Portakal sokakta, artık Altan Abinin kendi odası vardı; kalkınma ve gelişmenin işaretli olarak.

Ve Altan Abi milletvekili

Altan Abi biraz sonra çıktı yüzü allak bullak. “Arkadaşlar” dedi, “Benim milletvekili adayı olmamı istiyor. Ajans size emanet. Ben şu formları doldurup saat 17:00’ye kadar CHP Genel Merkezine götürmem lazım.” Meğer haber aramızdaymış.
Son günlere, bir hafta öncesine kadar Altan Abiyle temasımız kesilmedi sevgili kızı Aslı’yı da zaten hep birlikteydik. Ankara’dan Aygül’le ikimiz baş başa verip Altan abiyi bir yemeğe davet ederdik. Son gördüğümde hiç de ölmeye niyetli gibi değildi. Benim için hayatımın çok önemli bir rol modeliydi. Onun gibi ufku geniş, kafası esnek, dünyaya çok çeşitli açılardan bakan insanlara ihtiyaç olduğu bir dönemde çekti gitti biz de öyle kaldık. Allah rahmet eylesin, çocukları Murat’a ve Aslı’ya sabırlar diliyorum tabii Altan abiyle çalışma şansını bulmuş veya onu tanıma keyfine varmış bütün meslektaşlarımız da.