Satrancı bugün bildiğimiz şekline geliştiren İranlılar oldu. Pokeri bugünkü haline getiren ise Amerikalılar. Satrançta hamlelerinizi hesaplarsınız. Örneğin İran’ın yaptığı gibi elinizdeki 4 bin km menzilli füzeyi atmak için savaşın 20’nci gününü beklersiniz. Poker ise paranın gücüyle, güçle oynanır ve rakibinize gözdağı verip caydırmak oyunun esaslarındandır. ABD de bunu yapıyor. Bu İran/Satranç-ABD/Poker benzetmesi deneyimli diplomat Bozkurt
ABD’nin, sömürge dönemlerinin Britiş Bölge Valilerini aratmayan Tom Barrack’ın sıfatını yazmaya satırlar yetmiyor: ABD Başkanı Donald Trump’ın Ankara Büyükelçisi, resmen Suriye, fiilen Ürdün, Lübnan ve artık Irak Özel Temsilcisi. ABD’nin Ortadoğu Bölge Valisi Barrack’ın 17 Nisan’da Antalya Diplomasi Forumundaki (ADF) sözleri yeni bir tartışmaya yol açtı. Gerçi Türkiye’nin bu söylediklerinin dışında olduğunu, NATO üyesi
ABD ile İran arasında Pakistan’daki görüşmelerin ilk turundan sonuç çıkmayacağının anlaşıldığı 11 Nisan akşam saatlerinde İsrail Başbakanı Binyamin Netanyahu X hesabından yayınladığı mesajında hem Türkiye hem de Kürtlere sataşıyordu: • “İsrail, benim liderliğim altında, İran’ın terör rejimiyle ve onun uzantılarıyla savaşmaya devam edecek; aksine Erdoğan ise onlara yardım ediyor ve hatta kendi Kürt vatandaşlarını katlediyor.”
ABD Başkanı Donald Trump, sinirlerinin bozukluğu diline vuran “İran uygarlığını silme” tehdidinden saatler sonra Tahran’ın sunduğu 10 maddelik planı “üzerinde çalışabilir” bularak 15 günlük ateşkesi kabul ettiğini açıkladı. Dahası, ateşkesi sağladığı için Pakistan Başbakanı Şahbaz Şerif ve Genelkurmay Başkanı Asım Münir’e teşekkür etti. Bu teşekkür kimin ateşkese daha çok ihtiyacı olduğunu da gösteriyordu. ABD, Trump
Batı için tarih boyunca ağır sıfatlar kullanıldı: iki yüzlü, riyakâr, emperyalist, sömürgeci, ırkçı…Biz de hep şu soruyu sorduk: “Hangi Batı?” Çünkü Batı yekpare değildi. Bir yanda sömürgeci geçmişin gölgesi, diğer yanda Aydınlanma Çağı’nın ürettiği evrensel değerler vardı: insan hakları, özgürlük, hukukun üstünlüğü. Uzun süre bu ikinci damar ağır bastı. Batı, tüm çelişkilerine rağmen, bu
Ukrayna Cumhurbaşkanı Volodimir Zelensky 4 Nisan’da İstanbul’a Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’la görüştü. Artık ziyaret tarihinin özellikle mi öyle denk getirildiğini bilemiyoruz ama hazır İstanbul’dayken ve hazır Paskalya Yortusu günlerindeyken, Patrik Bartolomeo’yu da ziyaret etti. Daha sonra, tıpkı İstanbul ziyareti gibi önceden duyurulmamış şekilde 5 Nisan’da Suriye Cumhurbaşkanı Ahmed Şara ile görüşmek üzere Şam’a gitti. Erdoğan kendisine
ABD-İsrail ittifakının lider kadroları öldürünce rejimin kısa sürede devrileceği hesabıyla kısa süreceğini tahmin ettiği İran savaşı dördüncü haftasına girdi. Savaş kısa sürseydi, hedeflenen yeni İran rejimin zaten ABD ile iyi geçineceği garanti sayıldığından Hürmüz Boğazı’ndan tankerlerle petrol ve doğal gaz akışını da aksatmayacaktı. Hesaplar tutmadı. 21 Mart Nevruz Bayramı’na kadar biteceği hesaplanan savaş, Nevruz günü
Suudi Arabistan’ın Riyad şehrinde İran savaşındaki gelişmeleri görüşmek üzere 18 Mart’ta toplanan “bölge ülkeleri” dışişleri bakanlarının yayınladığı ortak bildiri, ileride İsrail’in zaferi olarak anılacak türden. Bildiride İsrail’in adı geçen tek cümle, o da Lübnan’a saldırılarından dolayı kınandığı cümle; o da Türkiye’nin zoruyla konulmuş. Bu cümle, bildiride Türkiye adına Dışişleri Bakanı Hakan Fidan’ın da imzasının bulunmasını
Dezenformasyonla Mücadele Merkezi (DMD) 18 Mart’ta yayınladığı bildiriyle son iki gündür sosyal medya ve siyaset dünyasında süren Türkiye’nin ABD-İsrail ittifakının İran saldırısına taraf mı olduğu tartışmalarına yanıt verdi. DMD Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın imzasıyla 17 Mart’ta yayımlanan ve Türkiye’nin kendi üzerinden transit silah, cephane ve askeri malzeme ticaret rejimini değiştiren kararıyla “İsrail’e lojistik sağlayacağı veya yabancı
İlber Ortaylı “Hocayı” 16 Mart 2026 günü uğurladık. O’na “Türkiye’nin Hocası” unvanı yakıştırılıyor. Çok yerinde bir sıfat. Vefatının ülke çapında yarattığı üzüntü onun bu mertebesini teyit etti. Evrensel düzeydeki üstün akademik başarısının ötesinde, kendi şahsında Türkiye’nin ihtiyaç duyduğu bir fikir ve duygu sentezini ifade ve temsil ediyordu. Toplumsal bilinç ve vicdanımıza sevecen ve bir o
